Neurogenne zaburzenia mikcji u psów i kotów. Cz. I
Autor: prof. Jean-Pierre Cotard
Neurogenne zaburzenia mikcji przejawiają się w postaci bardzo zróżnicowanych objawów czynnościowych: nietrzymania moczu, częstomoczu (pollakisurii), bolesnego oddawania moczu (dysurii). Zespół nietrzymania moczu definiuje się jako trwałą lub przejściową utratę kontroli nad mikcją. Chorobę tę należy odróżniać od częstomoczu, enurezy (bezwiednego nocnego oddawania moczu) i zaburzeń zachowania. Częstomocz charakteryzuje się częstym oddawaniem małych porcji moczu, natomiast dysurię rozpoznaje się wówczas, gdy mikcja jest powolna i towarzyszy jej wysiłek.
Wady rozwojowe dolnych dróg moczowych u psów i kotów
Autorzy: dr n. wet. Sylwia Lew, dr n. wet. Aleksander Kasprowicz
Wrodzone wady nerek i układu moczowego są związane z nieprawidłową budową anatomiczną narządów, a także z wiążącymi się z nią zaburzeniami wytwarzania i wydalania moczu. Nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu układu moczowego częściej spotyka się u psów niż u kotów. Wrodzone wady układu moczowego najczęściej rozpoznaje się u młodych zwierząt. W przypadkach nawracających zakażeń układu moczowego, powinno się podejrzewać wady rozwojowe, szczególnie gdy towarzyszą im zaburzenia oddawania moczu.
Kłębuszkowe zapalenie nerek u psów - wyzwanie diagnostyczne?
Autorzy: dr n. wet. Paweł Jonkisz, dr n. wet. Agnieszka Kurosad
Choroby kłębuszków nerkowych u psów mogą mieć charakter zapalny - kłębuszkowe zapalenie nerek - KZN (glomerulonephritis - GN), lub niezapalny - glomerulopatie i amyloidozy. Te ostatnie mogą mieć postać zarówno miejscową (głównie amyloidoza kłębuszków nerkowych lub rzadziej rdzenia nerki), jak i układową (amyloidoza wielonarządowa). Wszystkie wymienione powyżej jednostki chorobowe można zaliczyć do grupy nefropatii białkogubnych. Niemniej jednak ustalenie przyczyn chorób kłębuszków nerkowych jest trudne i niejednoznaczne, poza różnicowaniem wrodzonych i nabytych wielotorbielowatości nerek oraz amyloidozy.
Nietrzymanie moczu u suk. Zagrożenia diagnostyczne i terapeutyczne
Autor: dr n. wet. Zbigniew Jarocki
Nietrzymanie moczu (NM) (incontinentio urinae) to epizody mimowolnego, niekontrolowanego wypływu moczu. Utrzymanie (kontynencja) moczu jest możliwe do momentu, w którym ciśnienie wewnątrz pęcherza przekracza opór stawiany przez zwieracz i ściany cewki. Dzięki właściwości i elastyczności ściany pęcherza, podczas jego wypełniania zwiększa się jego objętość przy prawie niezmieniającym się wewnątrz ciśnieniu.
Hemodializa jako metoda przetrwania bezmoczu w ostrej niewydolności nerek
Autorzy: lek. wet. Marta Popiel, lek. wet. Łukasz Majcher
Do ostrej niewydolności nerek dochodzi, gdy trzy czwarte nefronów utraci swoją funkcję. Uszkodzenie to następuje na skutek niedokrwienia lub działania substancji nefrotoksycznych. Ten stan może być przyczyną zmniejszenia produkcji moczu lub jej zatrzymania. Wtedy bardzo szybko w organizmie gromadzony jest mocznik i zaburzany jest bilans płynowy, co prowadzi do przewodnienia pacjenta. Ostre stany niewydolności nerek są odwracalne, jeśli tylko błona podstawna kanalików nerkowych nie została uszkodzona. Intoksykacja i przewodnienie są natomiast bezpośrednim zagrożeniem dla życia pacjenta. Może on nie doczekać rozpoczęcia procesów naprawczych w nerkach.
Rozpoznawanie chorób dolnych dróg moczowych u kotów
Autor: dr n. wet. Janina Łukaszewska
Najważniejszym badaniem w diagnostyce chorób układu moczowego jest badanie moczu. Wykonuje się je w pierwszej kolejności, gdyż w chorobach dróg moczowych zmiany w moczu pojawiają się najwcześniej (np. niski ciężar właściwy, albuminuria). Mocz pobieramy od zwierząt podczas mikcji naturalnej (najlepiej ze strumienia środkowego), przez wyciśnięcie z pęcherza, cewnikowanie lub jego nakłucie (cystocentezę). Każda z tych metod ma swoje wady i zalety, ostatnia jest jednak najbardziej polecana przy ocenie zakażeń. Mocz powinien być zbadany do 2 godzin po pobraniu (można przechować go w lodówce, najwyżej do 6 godzin), przed badaniem powinien być doprowadzony do temperatury pokojowej (wytrącają się kryształy). Wydłużenie czasu przechowywania może spowodować zmiany w moczu w postaci namnożenia bakterii, rozpuszczenia lub powstania kryształów, deformacji i rozpadu komórek.
Zapobieganie nefropatii w przebiegu cukrzycy
Autorzy: dr n. wet. Agnieszka Sikorska-Kopyłowicz, prof. dr hab. Józef Nicpoń
Hiperglikemia występująca w cukrzycy bezpośrednio i pośrednio uszkadza drobne naczynia, także nerek (kłębuszków). Zapewnienie optymalnej regulacji metabolicznej w cukrzycy - glikemii, ciśnienia tętniczego i gospodarki lipidowej - pozwala skutecznie chronić nerki i układ sercowo-naczyniowy przed uszkodzeniem. Wczesne rozpoznanie powikłań i leczenie ukierunkowane na eliminację czynników ryzyka opóźnia powstanie powikłań i spowalnia ich postęp.
Obraz kliniczny przewlekłych enteropatii u psów. Cz. I
Autorzy: Frédéric P. Gaschen, Dr. med. vet., Dr. habil, Dipl. ACVIM i ECVIM-CA, M.L. Martin, Professor of Companion Animal Medicine
"Przewlekłe enteropatie" to termin, którym obecnie najczęściej określa się przewlekłe choroby jelit mogące wystąpić u psów. Może się on niekiedy wydawać nie do końca prawidłowy, szczególnie gdy potraktuje się go dosłownie, ogólnie jednak podkreśla fakt, że wiele chorób o różnych patomechanizmach prowadzi bardzo często do pojawienia się podobnego obrazu klinicznego (fenotypu klinicznego), który charakteryzuje się występowaniem przewlekłej biegunki z wymiotami lub bez wymiotów.
Wymioty u kotów - praktyczne uwagi dla lekarza pierwszego kontaktu
Autor: dr n. wet. Michał Ceregrzyn
Wymioty u kotów stosunkowo rzadko są pojedynczym objawem, jednak dla właściciela zwierzęcia często stanowią pierwszą informację o toczącej się chorobie i są głównym motywem konsultacji. Postępowanie w wymiotach u kotów musi uwzględniać swoiste cechy kota, takie jak niskie fizjologiczne pH żołądka, wrażliwość na niskie stężenie potasu we krwi oraz poważne konsekwencje braku apetytu. Postępowanie diagnostyczne w procesie rozpoznania przyczyny wymiotów u psów i kotów jest praktycznie identyczne, chociaż rodzaj wymiotów i ich częstość u tych gatunków niosą różne informacje dla lekarza. Istnieją także różnice w leczeniu objawowym wymiotów, co wynika z różnych cech przewodu pokarmowego i wrażliwości na leki.
Miopatie psów. Cz. I. Zapalenie mięśni żuciowych - przypadek kliniczny
Autor: lek. wet. Małgorzata Lisowska
MMM (Masticatory Muscle Myositis) to najczęściej występująca miopatia psów. Spotyka się ją u psów obu płci, wielu ras i w różnym wieku, najczęściej u młodych suk dużych ras (owczarki niemieckie, dobermany, labradory, goldeny). Wśród psów mniejszych ras predysponowany genetycznie do MMM jest cavalier king charles spaniel. Średni wiek psów, u których rozwija się MMM, to 3 lata, przy czym najmłodsze zwierzęta mogą mieć 3-4 miesiące. Polskie nazwy choroby to zapalenie mięśni żwaczy, zapalenie mięśni przywodzących żuchwę i zapalenie mięśni żuciowych. Do mięśni żuciowych zalicza się mięsień żwacz, mięsień skroniowy, mięśnie skrzydłowe oraz mięsień dwubrzuścowy i mięsień żuchwowo-gnykowy. W fazie ostrej choroby w wymienionych mięśniach toczą się procesy zapalne, a w stadium przewlekłym dochodzi do ich włóknienia i zaniku.
Zaburzenia gospodarki mineralnej w stadach bydła. Cz. I. Niedobór magnezu
Autorzy: dr hab. Krzysztof Lutnicki, dr n. wet. Łukasz Kurek
Zaburzenia gospodarki mineralnej i towarzyszące im zmiany biochemiczne u krów mogą występować w postaciach bezobjawowych lub jawnych, o różnym stopniu zaawansowania i przebiegu, przy czym objawy kliniczne są bardzo różnorodne i mogą być nieswoiste. Dążenie hodowców do uzyskiwania coraz większej wydajności mlecznej powoduje, że częstość przypadków w porównaniu z poprzednimi latami wzrasta, mimo stałego doskonalenia warunków hodowlanych, żywieniowych i działań profilaktycznych.
Aktualne dane na temat epidemiologii i zwalczania zakażenia cirkowirusem świń typu 2
Autor: dr hab. Kazimierz Tarasiuk
Zachorowania świń, w których istotną rolę odgrywa cirkowirus typu 2 (porcine circovirus 2 - PCV2), są nazywane chorobami cirkowirusowymi (Porcine Circovirus Diseases - PCVD) lub chorobami towarzyszącymi PCV2 (Porcine Circovirus Associated Diseases - PCVAD). Wielonarządowy zespół wyniszczenia poodsadzeniowego (post-weaning multisystemic wasting syndrome - PMWS) u prosiąt jest najbardziej znanym i najważniejszym z grupy PCVD skutkiem, jeszcze do niedawna wywołującym ogromne straty ekonomiczne w produkcji świń na całym świecie. Do innych problemów zdrowotnych, w których patogenezie, obok wielu różnych czynników, uczestniczy także PCV2, należy zaliczyć zaburzenia w rozrodzie, zespół oddechowy u świń, zapalenie jelit oraz zespół skórno-nerkowy (porcine dermatitis and nephropathy syndrome - PDNS).
Okulistyka ptaków ozdobnych - badanie oka
Autorzy: lek. wet. Magdalena Szweda, lek. wet. Tomasz Stenzel
Wśród głównych zmysłów, do których należą wzrok, słuch w połączeniu ze zmysłem równowagi, węch, smak i dotyk, u ptaków zdecydowanie dominują dwa pierwsze. Doskonałość i wyjątkowa precyzja wzroku ptaków znajduje swoje uzasadnienie zarówno w różnych sposobach zdobywania pożywienia, jak i w orientacji przestrzennej. Oczy ptaków, zarówno pod względem budowy, jak i funkcji, znacząco różnią się od oczu ssaków. Dlatego tak istotna jest wiedza na temat prawidłowego przeprowadzenia badania oftalmologicznego u ptaków.
Czy eutanazja to "dobra śmierć"?
Autor: dr n. wet. Włodzimierz A. Gibasiewicz
"Dobra śmierć", "łagodna śmierć", "piękna śmierć" - określenia stosowane przy eutanazji zwierząt niestety nie mają nic wspólnego z pięknem i dobrocią, gdyż śmierć to koniec życia, to kres i ostateczność. Komisja Europejska pod przewodnictwem p. Bryony Close opracowała i opublikowała w 1995 r. definicję humanitarnych metod uśmiercania zwierząt: "uśmiercenie zwierzęcia przy minimalnym cierpieniu fizycznym i psychicznym, odpowiednio dostosowane do danego gatunku". I jak piszą w "Zaleceniach dotyczących eutanazji zwierząt doświadczalnych" 1.2. Wyjaśnienie nazewnictwa: "Słowo eutanazja oznacza łagodną śmierć i powinno być rozumiane jako akt humanitarnego uśmiercenia przy ograniczeniu do minimum bólu, strachu i dyskomfortu".
|
