Skóra jako zwierciadło reakcji polekowych
Autor: lek. wet. Joanna Karaś-Tęcza
Podczas badania pacjenta skóra może być dla doświadczonego lekarza praktyka źródłem wielu cennych informacji dotyczących nie tylko chorób dermatologicznych, lecz również zaburzeń narządów wewnętrznych, poważnych nieprawidłowości metabolicznych, a nawet sygnałem o toczącym się procesie nowotworowym. Skóra stanowi również szczególnego rodzaju zwierciadło, w którym można zaobserwować wiele reakcji polekowych. Niektóre z nich dają bardzo charakterystyczny obraz kliniczny, a inne - zupełnie nietypowy.
Guzy mieszków włosowych u wyżła weimarskiego - opis przypadku klinicznego
Autor: dr n. wet. Dorota Pomorska
W artykule przedstawiono przypadek kliniczny psa, u którego występowały trzy guzy mieszków włosowych o różnej lokalizacji. Rozpoznanie trichoepithelioma zostało ustalone na podstawie wywiadu, badania klinicznego oraz badania histopatologicznego. Trichoepithelioma to łagodny nowotwór występujący u psów i kotów. Jego przyczyna nie jest poznana. Jako leczenie zastosowano całkowite usunięcie chirurgiczne guzów.
Najczęstsze problemy dermatologiczne retrieverów
Autorzy: dr n. wet. Marcin Szczepanik, lek. wet. Karina Chmielecka, dr n. wet. Piotr Wilkołek
Do retrieverów, poza najbardziej popularnym labrador retrieverem i tak samo popularnym golden retrieverem, zaliczamy również mniej znane flat coated retrievery, curly coated retrievery, chesapeake bay retrievery oraz nova scotia duck tolling retrievery (retrievery z Nowej Szkocji). Rasy te, a szczególnie labrador retriever, są bardzo często pacjentami w naszych praktykach. Każda z nich wykazuje skłonności do częstszego w porównaniu z innymi rasami występowania pewnych chorób. Podobnie jest w przypadku chorób skóry, których przybliżenie Czytelnikowi jest celem tego artykułu.
Wybrane zaburzenia dermatologiczne psów i kotów, wywołane błędami żywieniowymi
Autor: dr n. wet. Sybilla Berwid-Wójtowicz
W kontekście zaburzeń dermatologicznych praktycznie zawsze padają enigmatyczne sformułowania dotyczące nieprawidłowości w żywieniu zwierzęcia. Podstawowym problemem jest rozróżnienie wtórnych wad żywieniowych od klasycznych błędów będących przeważnie wynikiem bezpośrednich działań właściciela. Częstokroć lekarz styka się zarówno z wadami pierwotnymi, jak i wtórnymi, skutkiem czego trudno jest mu ocenić, które z nich mają przeważający wpływ na stan zwierzęcia. Aby jednak zwiększyć skuteczność leczenia, należy przede wszystkim wyeliminować wszelkie błędy popełniane przez właściciela oraz występujące wady żywieniowe, i utwierdzić go w konieczności przestrzegania odpowiedniego żywienia. Prawidłowe żywienie ma kluczowe znaczenie w profilaktyce niektórych chorób skóry oraz we wsparciu ich leczenia.
Zespół Ehlersa-Danlosa - rzadka kolagenopatia psów
Autor: dr n. wet. Kourou Dembele
Kolagenopatie to grupa chorób o podłożu genetycznym, występujących bardzo rzadko u psów i kotów, w przeciwieństwie do ludzi, u których są one szeroko opisane. Jedną z tych chorób jest zespół Ehlersa-Danlosa (astenia cutaneous, dermatosparaxis), który charakteryzuje się zaburzeniem syntezy kolagenu lub włókien kolagenowych, a w konsekwencji nadmierną ich rozciągliwością i łamliwością
Świerzb bydła - jedna nazwa dla kilku pasożytniczych jednostek chorobowych
Autorzy: doc. dr hab. Tomasz Cencek, dr n. wet. Jacek Sroka, dr n. wet. Jacek Karamon, mgr inż. Jolanta Zdybel
W prezentowanym artykule przedstawiono w sposób syntetyczny najważniejsze informacje dotyczące inwazji świerzbowców u bydła. Opisano skrótowo budowę i biologię najczęściej występujących roztoczy wywołujących świerzb bydła (Sarcoptes scabiei var. bovis, Psoroptes ovis, Chorioptes bovis) oraz omówiono charakterystyczne objawy kliniczne towarzyszące każdej z wymienionych postaci świerzbu. Zaprezentowano ponadto podstawowe metody diagnostyki laboratoryjnej i ogólne zasady zwalczania tych inwazji.
Kliniczne aspekty hiperkalcemii u kotów
Autorzy: dr n. wet. Anna Burdzińska, lek. wet. Marta Idziak
Przyczyny, patogeneza, objawy kliniczne i konsekwencje hiperkalcemii (HCa) są dobrze poznane u psów. W odniesieniu do kotów dużo więcej kwestii pozostaje niewyjaśnionych. Najlepszym dowodem na to jest fakt, że obecnie w Stanach Zjednoczonych ponad połowa przypadków hiperkalcemii u kotów uważana jest za idiopatyczne.
Zatrucia psów i kotów wybranymi pestycydami, przebiegające z objawami neurologicznymi - algorytmy postępowania diagnostycznego i terapeutycznego. Cz. I
Autorzy: dr n. wet. Magdalena Chłopecka, dr n. wet. Natalia Dziekan
W artykule zostały omówione okoliczności zatrucia, diagnostyka różnicowa oraz podstawowe zasady postępowania terapeutycznego w zatruciach pestycydami, które doprowadzają do poważnych objawów neurologicznych. Do niniejszego opracowania wybrano następujące substancje: amitraz, metaldehyd, fosforek cynku, strychninę, insektycydy fosforoorganiczne i karbaminianowe, fluorooctan, alfa-chloralozę, piretryny i piretroidy, N,N-dietylo-m-toluamid (DEET), brometalinę i iwermektynę.
Możliwości zwalczania wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych (BVD-MD)
Autorzy: dr hab. Krzysztof Rypuła, dr n. wet. Katarzyna Płoneczka-Janeczko, prof. dr hab. Jerzy Kita
W 1946 roku Olafson po raz pierwszy opisał przebieg wirusowej biegunki bydła jako zakażenie żołądkowo-jelitowe u bydła. W kolejnych latach opisano inny obraz tego zakażenia - jako chorobę błon śluzowych, ronienia, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zespół krwotoczny oraz inne postacie podkliniczne. W 1964 roku opisano patogenezę choroby błon śluzowych oraz wskazano na fundamentalną rolę biotypu niecytopatycznego wirusa w rozwoju tej choroby. Stąd obecnie określenie wirusowa biegunka bydła i choroba błon śluzowych obejmuje wszystkie możliwe konsekwencje zakażenia.
Podstawowa opieka weterynaryjna nad starszym koniem. Cz. II. Wybrane choroby starszych koni
Autorzy: dr hab. Krzysztof Anusz, dr n. wet. Andrzej Bereznowski, lek. wet. Mateusz Hecold, dr n. wet. Magdalena Zaleska, prof. dr hab. Jerzy Kita
Program zdrowotny dla starszych koni będzie skuteczny, jeśli postępowaniu prewencyjnemu będą towarzyszyły podejmowane w odpowiednim czasie różnorodne interwencje terapeutyczne (terapie, zabiegi). Przystępując do leczenia starszego konia, trzeba zawsze pamiętać, że cechą charakterystyczną starzenia się jest stopniowa utrata zdolności adaptacji do zmian środowiska zewnętrznego, a także utrzymywania homeostazy organizmu. Możliwości przystosowania i kompensowania niekorzystnych zmian tracą poszczególne komórki, narządy, cały organizm. Proces chorobowy obejmuje jednocześnie różne narządy, układy, obserwuje się wiele objawów. W artykule podkreślono te uwarunkowania, omawiając wybrane choroby starszych koni - stany zapalne i zwyrodnienia stawów, choroby nerek i wątroby, zaburzenia hormonalne, nowotwory, problemy rozrodu starszych klaczy i ogierów.
Trudności rozpoznania zapalenia trzustki u psów i kotów
Autor: dr n. wet. Janina Łukaszewska
Zapalenia trzustki są chorobami stosunkowo często występującymi u psów i kotów, jednak ze względu na nieswoiste objawy chorobowe, zarówno w przypadkach o przewlekłym (łagodnym), jak i ostrym przebiegu, mogą pozostać niezdiagnozowane. Objawy chorobowe mogą być bardzo zmienne i niecharakterystyczne, a więc mylące nawet dla doświadczonego lekarza weterynarii. Wyniki badań dodatkowych także nie zawsze są jednoznaczne, co utrudnia prawidłowe rozpoznanie.
Larwoskopia nie jest już uciążliwa
Autor: dr n. wet. Andrzej Fagasiński
W diagnostyce parazytologicznej zachodzi często konieczność wykonywania badań larwoskopowych, a więc i montowania nader skomplikowanego aparatu Baermanna. Ten ostatni składa się z solidnego statywu z tkwiącym w nim prętem, do tego należy przymocować wysięgnik zaopatrzony w metalowy pierścień do osadzenie w pozycji pionowej dużego szklanego lejka, u którego wylotu trzeba założyć odpowiednio dopasowaną gumową rurkę zamkniętą zaciskaczem lub probówką o odpowiednie średnicy otworu. Do kompletu potrzebne jest mieszczące się w lejku sitko, gaza, materiał do badania i woda. Opisywany klasyczny zestaw składa się z wielu elementów, które trzeba skompletować, zajmuje dużo miejsca w laboratorium, a po zakończeniu badań wymaga zdemontowania i odpowiedniego przechowywania.
Płytkie znieczulenie u żółwi wodnych i jaszczurek
Autorzy: Zdenek Knotek, DVM, PhD, Dip ECZM (herpetology), Sarka Trnkova, DVM, PhD, Zora Knotkova, DVM, PhD
Agresja dorosłych samców jaszczurek oraz trudności z obezwładnieniem żółwi wodnych sprawiają, że w sedacji tych grup gadów bardzo ważne jest zastosowanie odpowiednich połączeń środków znieczulających. Ocena stopnia znieczulenia u jaszczurek jest oparta na ocenie odruchu prostowania, kontroli ułożenia głowy, szyi i odruchu podnoszenia przedniej części ciała (podczas trzymania za ogon). W przypadku żółwi oznaką prawidłowego znieczulenia jest zanikanie odruchu chowania głowy, szyi i kończyn do skorupy pod wpływem dotyku lub bolesnego bodźca. Nawet podczas płytkiego znieczulenia można z łatwością wyciągnąć szyję i kończyny.
Rasy psów - co lekarz weterynarii powinien o nich wiedzieć. Cz. XI. Shih tzu
Autorzy: prof. zwycz. dr hab. Jerzy Monkiewicz, mgr Jolanta Wajdzik
Jest to rasa stara, pochodząca z Tybetu, spokrewniona lub nawet pochodząca bezpośrednio od innej starej miejscowej rasy - lhasa apso. W Tybecie od wieków hodowano niewielkie kosmate pieski, zwane ogólnie lwimi pieskami, będące potomkami teriera tybetańskiego. Trzymano je chętnie zarówno na dworach cesarskich, jak i w zwykłych domach. Wierzono bowiem, że ich obecność odstrasza złe duchy i unieszkodliwia wszelkie złe moce. W klasztorach otaczano je miłością i wręcz religijną czcią połączoną z wielką troską. Prawdopodobnie ok. X wieku lwie pieski zaczęły opuszczać Tybet, gdyż ofiarowywano je niekiedy jako cenne prezenty królom i dostojnikom sąsiednich ludów, a także szczególnym gościom.
Fipronil i pyriprol - zagrożenia w terapii i dla środowiska
Autorzy: doc. dr hab. Wojciech Cybulski, dr n. wet. Lidia Radko
Substancje biobójcze nowej generacji, określane także mianem superinsektycydów, m.in. grupa fenylopirazoli (fipronil i pyriprol), wykorzystują fizjologiczne różnice wrażliwości owadów i ssaków. W ostatnich 10 latach zajmują miejsce budzących zastrzeżenia toksykologiczne insektycydów z grupy fosforoorganicznych i karbaminianów oraz wciąż jeszcze stosowanych pochodnych chlorowanych węglowodorów, a nawet preparatów bazujących na metalach toksycznych.
|
