Ciała obce w jamie ustnej w diagnostyce stomatologicznej małych zwierząt
Autorzy: dr n. wet. Grzegorz Sapikowski, dr n. wet. Janusz Bieżyński, dr n. wet. Jarosław Popiel, prof. dr hab. Józef Nicpoń
Budowa jamy ustnej i specyfika żywieniowa psów i kotów sprzyjają występowaniu patologii jamy ustnej związanych z obecnością ciał obcych. Są one diagnozowane w przedsionku jamy ustnej, a częściej w jamie ustnej właściwej i gardle. Obecność ciała obcego jest przyczyną wystąpienia nagłych objawów niepokoju zwierząt i dysfunkcji jamy ustnej, a nieleczona prowadzi do poważnych powikłań stomatologicznych i ogólnoustrojowych.
Leczenie kanałowe kła kota - opis przypadku
Autorzy: dr n. wet. Maciej Janeczek, lek. wet. Beata Kupiec, prof. dr hab. Witold Janeczek
Piśmiennictwo weterynaryjne dotyczące stomatologii kotów koncentruje się głównie na takich jednostkach chorobowych jak odontoklastyczna nadżerka resorpcyjna oraz eozynofilowe zapalenie jamy ustnej. Mniej uwagi poświęca się urazom narządu stomatognatycznego. Artykuł prezentuje przypadek pourazowego złamania kła szczęki u kota.
Zwalczanie bólu w stomatologii psów i kotów
Autor: lek. wet. Magdalena Szweda
Wszystkie zabiegi stomatologiczne, zarówno proste, jak usuwanie kamienia nazębnego, jak i bardziej złożone, jak chirurgia przyzębia, czy wreszcie takie jak ekstrakcje, są źródłem bólu. Obecnie lekarz weterynarii dysponuje coraz skuteczniejszymi metodami zwalczania bólu, które wraz z zastosowaniem odpowiedniego instrumentarium gwarantują w większości przypadków bezbolesne zabiegi. Postęp w stomatologii weterynaryjnej umożliwił znaczną poprawę stanu jamy ustnej zwierząt, co oczywiście przyniosło pozytywne zmiany w ich zachowaniu.
ABC higieny jamy ustnej tchórzofretek
Autorzy: dr n. wet. Izabela Polkowska, lek. wet. Karolina Wieraszka
Nieprzyjemny zapach z jamy ustnej jest częstym problemem zgłaszanym przez właścicieli tchórzofretek podczas wizyt w gabinetach weterynaryjnych. W większości przypadków jest on wynikiem nagromadzenia w jamie ustnej kamienia nazębnego oraz postępującego zapalenia przyzębia. W celu skutecznego leczenia, a przede wszystkim zapobiegania problemom jamy ustnej u tchórzofretek należy poznać bliżej fizjologię odżywiania tych zwierząt.
Kardiologia z probówki - aktualne poglądy na rolę biomarkerów w kardiologii
Autor: lek. wet. Rafał Niziołek
W chorobach serca u psów i kotów coraz większego znaczenia nabiera możliwość określenia wczesnej postaci chorób serca. Oprócz klasycznych metod klinicznych oraz badań obrazowych rośnie rola kardiologicznych biomarkerów pozwalających na wczesnym etapie diagnozować uszkodzenia kardiomiocytów (troponiny) oraz zmiany adaptatywne w przeciążeniu objętościowym lub ciśnieniowym, towarzyszące kardiomiopatiom albo zmianom zwyrodnieniowym na zastawkach przedsionkowo-komorowych (NT-proBNP). W literaturze weterynaryjnej pojawia się coraz więcej informacji dotyczących klinicznego wykorzystywania biomarkerów w kardiologii, a zwłaszcza ich roli w prewencji chorób układu krążenia.
Wady rozwojowe skóry na tle dziedzicznym i innym u bydła
Autor: Matthaeus Stöber
U podstaw albinizmu leży niedostateczna pigmentacja okrywy włosowej, skóry, tęczówki i siatkówki. Polega ona na zahamowaniu syntezy melatoniny wskutek niedoboru tyrozynazy. Częściowy albinizm dziedziczy się na prostej drodze autosomalno-dominującej (bydło ras HF, guernsey, ayrshire, hereford i simentalskiej) lub autosomalno-recesywnej (bydło rasy angus). Objawia się on "zbyt jasną" barwą okrywy włosowej dla danej rasy (np. brunatna zamiast czarnej) oraz szarym (zamiast ciemnobrązowym) zabarwieniem tęczówki. Całkowity albinizm dziedziczy się na prostej drodze autosomalno-recesywnej i jest obserwowany u bydła ras HF, hereford, murbodner, guernsey, simentalskiej, shorthorn i charolais. Objawia się śnieżnobiałym zabarwieniem jedwabistych włosów, jasnoróżową skórą i błoną śluzową oraz bezbarwnymi rogami i racicami. Tęczówka u takich zwierząt jest niebieskawa, różowa lub wielobarwna, a siatkówka czerwona. Nosiciele tej cechy unikają światła, niekiedy na grzbiecie widoczne są zmiany skóry powodowane uczuleniem na światło. Długość życia takich zwierząt jest przeważnie normalna, niektóre cielęta z albinizmem padają jednak wkrótce po porodzie. W naskórku nie stwierdza się histologicznie obecności melatoniny.
Niewydolność serca na tle wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego z roku 2008. Korzyści dla kardiologii weterynaryjnej. Cz. II. Rozpoznanie niewydolności serca
Autor: dr hab. n. wet. Jacek Madany
Niewydolność serca u zwierząt stale pozostaje tematem ważnym i uważnie analizowanym. W 2008 roku Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (ESC) opublikowało praktyczne wytyczne dotyczące rozpoznawania oraz leczenia ostrej i przewlekłej niewydolności serca (HF). Celem niniejszej pracy jest przegląd wytycznych ESC dotyczących rozpoznawania niewydolności serca z jednoczesną analizą przydatności metod badawczych i możliwości ich zastosowania w praktycznej kardiologii weterynaryjnej.
Badanie ultrasonograficzne gruczołu tarczowego i przytarczyc psów i kotów
Autor: dr n. wet. Piotr Marciński
Badanie USG tarczycy należy do wymagających nieco większego doświadczenia w ocenie obrazów USG i dobrej znajomości anatomii okolicy narządu. Wynika to z dość skomplikowanej budowy struktur otaczających tarczycę i małych rozmiarów samego gruczołu. Istotna rola tarczycy w metabolizmie i stosunkowo często występujące zmiany rozrostowe miąższu stwarzają konieczność jak najdokładniejszej oceny zmian jej budowy.
Wybrane choroby autoimmunologiczne psów - rzadkie formy tocznia
Autorzy: dr n. wet. Marcin Szczepanik, dr n. wet. Anna Śmiech, dr n. wet. Piotr Wilkołek
Toczeń rumieniowaty jest terminem obejmującym grupę chorób charakteryzujących się różnymi zespołami klinicznymi, których podłożem są podobne procesy autoimmunologiczne. Na podstawie klasyfikacji według Sontheimera wyróżnia się tocznia układowego (SLE) i skórnego. Poza tymi podstawowymi postaciami tocznia występują również inne, mniej powszechnie występujące jego postaci, jak toczeń pęcherzykowy czy toczeń złuszczający, a także choroby toczniopodobne. W niniejszym artykule autorzy chcą przybliżyć czytelnikom te niezbyt powszechne choroby.
Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego u koni
Autorzy: dr n. wet. Artur Niedźwiedź, dr n. wet. Marcin Wrzosek, prof. dr hab. dr h.c. Józef Nicpoń
Płyn mózgowo-rdzeniowy (PMR) jest klarowną, bezbarwną cieczą, która otacza i przenika ośrodkowy układ nerwowy (OUN), pełniącą jednocześnie funkcję podtrzymującą, ochronną oraz odżywczą. Płyn mózgowo-rdzeniowy jest wytwarzany przez całą wyściółkę przestrzeni wewnętrznych mózgu, przede wszystkim w splotach naczyniówkowych komór mózgowych.
Zapalenie trzustki u kotów
Autorzy: lek. wet. Anna Kołodziejska, prof. dr hab. Andrzej Depta, dr n. wet. Renata Nieradka
Stan zapalny zewnątrzwydzielniczej części trzustki jest wieloogniskową chorobą kotów, mającą różny przebieg i skutki kliniczne. Egzokrynogenne pancreatitis występuje u kotów częściej, niż mogłoby się to wydawać, a zdiagnozowanie tej choroby przysparza lekarzom weterynarii wielu problemów.
Diagnostyczna wartość badania płynu żwaczowego u bydła
Autor: dr n. wet. Jacek Sikora
W płynie żwaczowym zachodzą najważniejsze procesy trawienia pokarmu u przeżuwaczy, dlatego też jakiekolwiek zaburzenia jego składu wpływają na cały organizm zwierzęcia, jego rozwój i produkcyjność, a przy cięższych zmianach mogą spowodować poważne stany chorobowe, nawet doprowadzające w skrajnych przypadkach do śmierci przeżuwacza. Warto więc w skrócie przypomnieć, co to jest płyn żwaczowy i jakie znaczenie diagnostyczne mają zmiany jego parametrów.
Technika pobierania krwi u małych ssaków
Autor: lek. wet. Jakub Kliszcz
Zwierzęta egzotyczne, takie jak króliki, świnki morskie, szynszyle, szczury czy fretki, coraz powszechniej stają się pacjentami lecznic weterynaryjnych. Ich właściciele poszukują fachowej porady nie tylko w sprawach fizjologii danego gatunku, ale także nie szczędzą funduszy na diagnozowanie i leczenie chorób swoich pupili.
Rasy psów - co lekarz weterynarii powinien o nich wiedzieć. Cz. XIII. Owczarek szetlandzki
Autorzy: prof. zwycz. dr hab. Jerzy Monkiewicz, mgr Jolanta Wajdzik
Owczarek szetlandzki wyglądem przypomina zminiaturyzowanego długowłosego owczarka szkockiego collie. W szczegółach jednak obie rasy dość znacznie się różnią. Owczarek szetlandzki jest psem niedużym (wzrost psa w kłębie wynosi 37 cm, suki 35,5 cm; dopuszczalna tolerancja 2,5 cm), harmonijnie zbudowanym, niezwykle efektownym ze względu na wspaniałą szatę.
Kwasy dokozaheksaenowy (DHA) i eikozapentaenowy (EPA) w żywieniu psów i kotów
Autor: lek. wet. mgr inż. zoot. mgr biol. Adam Mirowski
Badania przeprowadzone w USA i Australii wykazały, że najczęściej stosowanymi dodatkami w żywieniu psów i kotów są preparaty witaminowe, środki chroniące chrząstki (chondroprotekcyjne) oraz niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe. W ostatnich latach coraz częściej wskazuje się na prozdrowotne właściwości kwasów z rodziny omega-3, które odgrywają ważną rolę w dietoprofilaktyce i dietoterapii psów i kotów.
|
