|
|
|
|
|
|
Miasta - ogrody i nie tylko...
...czyli refleksje związane z niektórymi zagrożeniami przyrody w naszym otoczeniu
Jan Borzymowski
|
|
Ryc. 1. Wędrujący kot.
|
Najpiękniejsze
założenia w warunkach kiepskiej realizacji staną się jedynie
karykaturą idei. Czy wszyscy entuzjaści miast-ogrodów dorośli do
wizji ich twórcy - Ebenezera Howarda? Luźna zabudowa z dużą
ilością zieleni ma stanowić połączenie zalet miasta i zalet wsi.
|
Systemy krycia lam i alpak oraz diagnozowanie ciąży
Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
|
|
Ryc. 1. Gęsta okrywa alpak uniemożliwia zaobserwowanie powiększającego się brzucha ciężarnych samic.
|
W
większości stad alpak procent płodności waha się od 40 do 60 i jest
wynikiem nieodpowiedniego systemu krycia, toteż istotny jest wybór
najodpowiedniejszej metody dla danego stada. Istnieje kilka metod
krycia i należy dokładnie przeanalizować, którą wybrać w danym
przypadku.
|
Wielbłądowate Nowego Świata w hodowli zagrodowej
Dr n. wet. Joanna Zarzyńska
Wydział Medycyny Weterynaryjnej SGGW
dr inż. Paweł Zarzyński
|
|
Ryc. 1. Lamy przy paśniku.
|
Rodzina wielbłądowatych (Camelidae) skupia
średnie i duże zwierzęta parzystokopytne odznaczające się
charakterystyczną budową ciała. Dzieli się ona na dwa szczepy:
Camelini, grupujący wielbłądy Starego Świata,
czyli gatunki afrykańskie i azjatyckie - wielbłąda jednogarbnego
(dromadera) i dwugarbnego (baktriana), oraz Lamini.
Ten ostatni skupia tzw. wielbłądowate Nowego Świata, zamieszkujące
Amerykę Południową. Obejmuje dwa rodzaje z czterema gatunkami.
Są to lama, guanako, wikunia i alpaka.
|
Przygotowanie lam i alpak do stanówki
Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
Katedra Szczegółowej Hodowli Zwierząt SGGW
|
|
Ryc. 1. Wybieg zapewnia alpakom ruch i prawidłową kondycję.
|
Lamy
i alpaki są hodowane i rozmnażają się nawet na wysokości
4000 m n.p.m. Trudne warunki klimatyczne sprawiają, że wskaźniki
rozrodu nie są zbyt wysokie. Hodowane na farmach, rodzą młode
o większej masie ciała, których przeżywalność jest niemalże
100-procentowa.
|
Rozród lam i alpak
Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
Katedra Szczegółowej Hodowli Zwierząt SGGW
|
|
Ryc. 1. Kopulacja.
|
Reprodukcja jest podstawą w produkcji zwierzęcej,
określa produkcyjność samic w stadzie i od niej zależy
stopień postępu hodowlanego. Lamy i alpaki są asezonalne i mogą
być kryte przez cały rok. W przeciwieństwie do innych
przeżuwaczy, matki u tego gatunku nie wylizują młodych.
|
Charakterystyka produkcyjna i populacja alpak na świecie
Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
Katedra Szczegółowej Hodowli Zwierząt SGGW
|
|
Ryc. 1. Populacja alpak na świecie w 2005 r. (opracowanie autorki na podstawie danych statystycznych).
|
Od alpak uzyskuje się znane na świecie niezwykle cienkie włókno, które osiąga wysokie ceny na rynku międzynarodowym. Zwierzęta te są też źródłem chudego mięsa o wysokiej zawartości białka oraz niskiej cholesterolu. Ich egzotyczne piękno zostało wykorzystane w turystyce i rekreacji.
|
Charakterystyka fizjologiczna lam ( Lama glama) i alpak ( Lama pacos)
Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
|
|
Ryc. 1. Stado mieszane alpak w chowie fermowym.
|
Niezwykle ciekawy wygląd lam i alpak oraz szereg adaptacji anatomiczno-fizjologiczych sprawiły, że zwierzęta te są hodowane w Polsce nie tylko w ogrodach zoologicznych, ale także w gospodarstwach agroturystycznych i fermach hodowlanych.
|
Blaszkodziobe. Cz. IV. Chów i hodowla
Andrzej Jarosz
|
|
Ryc. 1. Niezbędnym elementem wybiegu z blaszkodziobymi jest zbiornik wodny.
|
Piękne upierzenie i interesujące zachowanie blaszkodziobych spowodowały, że ptaki te zyskały sobie wielu zwolenników. Decydując się na hodowlę jednego czy też kilku gatunków, należy pamiętać, że niezbędnym elementem wybiegu z blaszkodziobymi jest zbiornik wodny. Wiele gatunków odżywia się w wodzie, do kopulacji dochodzi najczęściej w wodzie, a upierzenie ptaków korzystających z wody bez ograniczeń jest nieporównywalnie lepszej jakości.
|
Blaszkodziobe. Cz. III. Specjalizacje pokarmowe
Andrzej Jarosz
|
|
Ryc. 1. Większość kaczek odbywa lęgi w parach, jednak z chwilą znoszenia jaj kaczory najczęściej odlatują i nie interesują się dalszym losem swojego potomstwa.
|
Kiedy dokładnie przyjrzymy się poszczególnym gatunkom blaszkodziobych, zauważymy pewne różnice anatomiczne i behawioralne. Dłuższe i krótsze szyje, wyższe czy też niższe nogi, różnie ukształtowane dzioby. Niektóre gatunki są mocno związane ze środowiskiem wodnym, inne mniej. Jedne pływają po powierzchni wody, inne zanurzają się w jej toni. Te wszystkie czynniki mają ścisły związek z rodzajem i sposobem zdobywania pokarmu.
|
Blaszkodziobe. Cz. II. Biologia rozrodu
Andrzej Jarosz
|
|
Ryc. 1. Większość kaczek odbywa lęgi w parach, jednak z chwilą znoszenia jaj kaczory najczęściej odlatują i nie interesują się dalszym losem swojego potomstwa.
|
Podział taksonomiczny blaszkodziobych przedstawiony w części I niniejszego artykułu sporządzili dwaj wybitni ornitolodzy: J. Delacour i Ernst Mayr, na podstawie wnikliwych studiów anatomii, badań serologicznych, analizy składu wydzieliny gruczołu kuprowego, składu białka piór itd. Czy podział ten jest ostateczny i niepodważalny? Na pewno nie! Już pojawiają się pewne wątpliwości dotyczące rodzajów i gatunków wchodzących w skład nadrodzaju Mergini.
|
Pochodzenie i ewolucja lam i alpak
Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
Katedra Szczegółowej Hodowli Zwierząt, Wydział Nauk o Zwierzętach
morales@delta.sggw.waw.pl
|
|
Ryc. 1. Kierunki migracji wielbłądowatych.
|
Południowoamerykańskie wielbłądowate są spokrewnione z wielbłądami, które zamieszkują Afrykę i Azję. Różnią się od nich wyglądem, wielkością i obecnością garbu. Różnice w budowie zewnętrznej powstały na drodze ewolucji przed wieloma milionami lat. Żyjące obecnie wielbłądowate są rezultatem długiego i złożonego procesu ewolucyjnego, który miał miejsce w Ameryce Północnej w późnym eocenie, przed 40 milionami lat.
|
Blaszkodziobe. Cz. I. Miejsce w systematyce
Andrzej Jarosz
|
|
Ryc. 1. Blaszkodziobe mają wewnątrz dzioba rogowe blaszki służące do odcedzania pożywienia z wody lub ząbki służące do chwytania zdobyczy (tracze).
|
Z każdym rokiem daje się zauważyć coraz większe zainteresowanie ptakami blaszkodziobymi. W wielu ogródkach przydomowych znajdują się przeróżne oczka wodne, niejednokrotnie urządzone z wielkim kunsztem, gdzie najczęściej pływają najpopularniejsze, ale jakże bajeczne kolorowe mandarynki czy karolinki. Jest też sporo miłośników blaszkodziobych, którzy wprowadzają do swoich kolekcji rzadziej spotykane gatunki czy nawet wyjątkowo rzadkie rarytasy. Wszystkim zainteresowanym chciałbym nieco przybliżyć te niezwykle interesujące ptaki.
|
|
|
|
